هر راز که اندر دل دانا باشد   باید که نهفته‌تر ز عنقا باشد کاندر صدف از نهفتگی گردد در   آن قطره که راز دل دریا باشدهر صبح که روی لاله شبنم گیرد   بالای بنفشه در چمن خم گیرد انصاف مرا ز غنچه خوش می‌آید   کو دامن خویشتن فراهم گیردهرگز دل من ز علم محروم نشد   کم ماند ز اسرار که معلوم نشد هفتاد و دو سال فکر کردم شب و روز   معلومم شد که هیچ معلوم نشدهم دانه امید به خرمن ماند   هم باغ و سرای بی تو و من ماند سیم و زر خویش از درمی تا بجوی   با دوست بخور گر نه بدشمن ماندیاران موافق همه از دست شدند   در پای اجل یکان یکان پست شدند خوردیم ز یک شراب در مجلس عمر   دوری دو سه پیشتر ز ما مست شدندیک جام شراب صد دل و دین ارزد   یک جرعه می مملکت چین ارزد جز باده لعل نیست در روی زمین   تلخی که هزار جان شیرین ارزدیک قطره آب بود با دریا شد   یک ذره خاک با زمین یکتا شد آمد شدن تو اندرین عالم چیست   آمد مگسی پدید و ناپیدا شدیک نان به دو روز اگر بود حاصل مرد   از کوزه شکسته‌ای دمی آبی سرد مامور کم از خودی چرا باید بود   یا خدمت چون خودی چرا باید کردآن لعل در آبگینه ساده بیار   و آن محرم و مونس هر آزاده بیار چون میدانی که مدت عالم خاک   باد است که زود بگذرد باده بیاراز بودنی ایدوست چه داری تیمار   وزفکرت بیهوده دل و جان افکار خرم بزی و جهان بشادی گذران   تدبیر نه با تو کرده‌اند اول کار

/ 0 نظر / 6 بازدید