هزاران غم بدل اندوته دیرم   هزار آتش بجان افروته دیرم بیک آه سحر کز دل برآرم   هزاران مدعی را سوته دیرمبیته گلشن به چشمم گلخن آیو   واته گلخن به چشمم گلشن آیو گلم ته گلبنم ته گلشنم ته   که واته مرده را جان بر تن آیوغم عشقت ز گنج رایگان به   وصال تو ز عمر جاودان به کفی از خاک کویت در حقیقت   خدا دونه که از ملک جهان بهسر سرگشته‌ام سامان نداره   دل خون گشته‌ام درمان نداره به کافر مذهبی دل بسته دیرم   که در هر مذهبی ایمان نداره امان از اختر شوریده‌ی مو   فغان از بخت برگردیده‌ی مو فلک از کینه ورزی کی گذاره   رود خون از دل غمدیده‌ی موبروی ماهت ای ماه ده و چار   به سرو قدت ای زیبنده رخسار که جز عشقت خیالی در دلم نی   بدیاری ندارم مو سر و کارنهالی کن سر از باغی برآرد   ببارش هر کسی دستی برآرد برآرد باغبان از بیخ و از بن   اگر بر جای میوه گوهر آردغمت در سینه‌ی مو خانه دیره   چو جغدی جای در ویرانه دیره فلک هم در دل تنگم نهد باز   هر آن انده که در انبانه دیره کشم آهی که گردون پر شرر شی   دل دیوانه‌ام دیوانه‌تر شی بترس از برق آه سوته دیلان   که آه سوته دیلان کارگر شیشبی ناید ز اشکم دیده تر نی   سرشکم جاری از خون جگر نی شو و روجم رود با ناله‌ی زار   ته را از حال زار مو خبر نی
/ 0 نظر / 9 بازدید