ای دوست بیا تا غم فردا نخوریم   وین یکدم عمر را غنیمت شمریم فردا که ازین دیر فنا درگذریم   با هفت هزار سالگان سر بسریم این چرخ فلک که ما در او حیرانیم   فانوس خیال از او مثالی دانیم خورشید چراغداران و عالم فانوس   ما چون صوریم کاندر او حیرانیمبرخیز ز خواب تا شرابی بخوریم   زان پیش که از زمانه تابی بخوریم کاین چرخ ستیزه روی ناگه روزی   چندان ندهد زمان که آبی بخوریمبرخیزم و عزم باده ناب کنم   رنگ رخ خود به رنگ عناب کنم این عقل فضول پیشه را مشتی می   بر روی زنم چنانکه در خواب کنم بر مفرش خاک خفتگان می‌بینم   در زیرزمین نهفتگان می‌بینم چندانکه به صحرای عدم مینگرم   ناآمدگان و رفتگان می‌بینمتا چند اسیر عقل هر روزه شویم   در دهر چه صد ساله چه یکروزه شویم در ده تو بکاسه می از آن پیش که ما   در کارگه کوزه‌گران کوزه شویمچون نیست مقام ما در این دهر مقیم   پس بی می و معشوق خطائیست عظیم تا کی ز قدیم و محدث امیدم و بیم   چون من رفتم جهان چه محدث چه قدیم خورشید به گل نهفت می‌نتوانم   و اسراز زمانه گفت می‌نتوانم از بحر تفکرم برآورد خرد   دری که ز بیم سفت می‌نتوانمدشمن به غلط گفت من فلسفیم   ایزد داند که آنچه او گفت نیم لیکن چو در این غم آشیان آمده‌ام   آخر کم از آنکه من بدانم که کیممائیم که اصل شادی و کان غمیم   سرمایه‌ی دادیم و نهاد ستمیم پستیم و بلندیم و کمالیم و کمیم   آئینه‌ی زنگ خورده و جام جمیم

/ 0 نظر / 9 بازدید