دارم گنهان ز قطره باران بیش   از شرم گنه فگنده‌ام سر در پیش آواز آید که سهل باشد درویش   تو در خور خود کنی و ما در خور خویشflowers-desi-glitters-11 در خانه خود نشسته بودم دلریش   وز بار گنه فگنده بودم سر پیش بانگی آمد که غم مخور ای درویش   تو در خور خود کنی و ما در خور خویششوخی که به دیده بود دایم جایش   رفت از نظرم سر و قد رعنایش گشت از پی او قطره ز نان مردم چشم   چندان که زاشک آبله شد بر پایشآتش بدو دست خویش بر خرمن خویش   چون خود زده‌ام چه نالم از دشمن خویش کس دشمن من نیست منم دشمن خویش   ای وای من و دست من و دامن خویشپیوسته مرا ز خالق جسم و عرض   حقا که همین بود و همینست غرض کان جسم لطیف را به خلوتگه ناز   فارغ بینم همیشه ز آسیب مرضای بر سر حرف این و آن نازده خط   پندار دویی دلیل بعدست بخط در جمله‌ی کاینات بی سهو و غلط   یک عین فحسب دان و یک ذات فقطگشتی به وقوف بر مواقف قانع   شد قصد مقاصدت ز مقصد مانع هرگز نشود تا نکنی کشف حجب   انوار حقیقت از مطالع طالعکی باشد و کی لباس هستی شده شق   تابان گشته جمال وجه مطلق دل در سطوات نور او مستهلک   جان در غلبات شوق او مستغرقدل کرد بسی نگاه در دفتر عشق   جز دوست ندید هیچ رو در خور عشق چندانکه رخت حسن نهد بر سر حسن   شوریده دلم عشق نهد بر سر عشقبر عود دلم نواخت یک زمزمه عشق   زان زمزمه‌ام ز پای تا سر همه عشق حقا که به عهدها نیایم بیرون   از عهده‌ی حق گزاری یک دمه عشق
/ 0 نظر / 5 بازدید