دارنده چو ترکیب طبایع آراست   از بهر چه او فکندش اندر کم و کاست
گر نیک آمد شکستن از بهر چه بود   ورنیک نیامد این صور عیب کراست

در پرده اسرار کسی را ره نیست   زین تعبیه جان هیچکس آگه نیست
جز در دل خاک هیچ منزلگه نیست   می خور که چنین فسانه‌ها کوته نیست

در خواب بدم مرا خردمندی گفت   کز خواب کسی را گل شادی نشکفت
کاری چکنی که با اجل باشد جفت   می خور که بزیر خاک میباید خفت

در دایره‌ای که آمد و رفتن ماست   او را نه بدایت نه نهایت پیداست
کس می نزند دمی در این معنی راست   کاین آمدن از کجا و رفتن بکجاست

در فصل بهار اگر بتی حور سرشت   یک ساغر می دهد مرا بر لب کشت
هرچند بنزد عامه این باشد زشت   سگ به زمن ار برم دگر نام بهشت

دریاب که از روح جدا خواهی رفت   در پرده اسرار فنا خواهی رفت
می نوش ندانی از کجا آمده‌ای   خوش باش ندانی به کجا خواهی رفت

ساقی گل و سبزه بس طربناک شده‌ست   دریاب که هفته دگر خاک شده‌ست
می نوش و گلی بچین که تا درنگری   گل خاک شده‌ست و سبزه خاشاک شده‌ست

عمریست مرا تیره و کاریست نه راست   محنت همه افزوده و راحت کم و کاست
شکر ایزد را که آنچه اسباب بلاست   ما را ز کس دگر نمیباید خواست

فصل گل و طرف جویبار و لب کشت   با یک دو سه اهل و لعبتی حور سرشت
پیش آر قدح که باده نوشان صبوح   آسوده ز مسجدند و فارغ ز کنشت

گر شاخ بقا ز بیخ بختت رست است   ور بر تن تو عمر لباسی چست است
در خیمه تن که سایبانی‌ست ترا   هان تکیه مکن که چارمیخش سست است
  
نویسنده : فرزانه (ربابه)دریاباری ; ساعت ٥:۱۳ ‎ب.ظ روز ۱۳۸۸/۱٢/۱٧
تگ ها : غزلیات خیام