افلاک که جز غم نفزایند دگر   ننهند بجا تا نربایند دگر
ناآمدگان اگر بدانند که ما   از دهر چه میکشیم نایند دگر

ایدل غم این جهان فرسوده مخور   بیهوده نی غمان بیهوده مخور
چون بوده گذشت و نیست نابوده پدید   خوش باش غم بوده و نابوده مخور

ایدل همه اسباب جهان خواسته گیر   باغ طربت به سبزه آراسته گیر
و آنگاه بر آن سبزه شبی چون شبنم   بنشسته و بامداد برخاسته گیر

این اهل قبور خاک گشتند و غبار   هر ذره ز هر ذره گرفتند کنار
آه این چه شراب است که تا روز شمار   بیخود شده و بی‌خبرند از همه کار

خشت سر خم ز ملکت جم خوشتر   بوی قدح از غذای مریم خوشتر
آه سحری ز سینه خماری   از ناله بوسعید و ادهم خوشتر

در دایره سپهر ناپیدا غور   جامی‌ست که جمله را چشانند بدور
نوبت چو به دور تو رسد آه مکن   می نوش به خوشدلی که دور است نه جور

دی کوزه‌گری بدیدم اندر بازار   بر پاره گلی لگد همی زد بسیار
و آن گل بزبان حال با او می‌گفت   من همچو تو بوده‌ام مرا نیکودار

ز آن می که حیات جاودانیست بخور   سرمایه لذت جوانی است بخور
سوزنده چو آتش است لیکن غم را   سازنده چو آب زندگانی است بخور

گر باده خوری تو با خردمندان خور   یا با صنمی لاله رخی خندان خور
بسیار مخور و رد مکن فاش مساز   اندک خور و گه گاه خور و پنهان خور

وقت سحر است خیز ای طرفه پسر   پر باده لعل کن بلورین ساغر
کاین یکدم عاریت در این گنج فنا   بسیار بجوئی و نیابی دیگر
  
نویسنده : فرزانه (ربابه)دریاباری ; ساعت ٥:٠٧ ‎ب.ظ روز ۱۳۸۸/۱٢/۱٧
تگ ها : غزلیات خیام