بدیدم چشم مستت رفتم از دست   گوام دایر دلی گویائی هست ؟
دلم خود رفت و میترسم که روزی   به مهرت هم نسی خوش کامم اج دست ؟
بب زندگی این خوش عبارت   لوانت لاوه نج من ذبل و کان بست ؟
دمی بر عاشق خود مهربان شو   کج‌ای مهروانی کسب اومی کست ؟
اگر روزی ببینم روی خوبت   به جم شهر اندر واسر زبان دست؟
ز عشقت گر همام از جان برآید   مواجش کان یوان بمرد و وارست ؟
به گوش خاوا کنی پشتش بوینی   به بویت خسته بی جهنامه سرمست
  
نویسنده : فرزانه (ربابه)دریاباری ; ساعت ٤:٥٩ ‎ب.ظ روز ۱۳۸۸/۱٢/۱٧