ز سوز عشق من جانت بسوزد   همه پیدا و پنهانت بسوزد
ز آه سرد و سوز دل حذر کن   که اینت بفسرد وانت بسوزد
مبر نیرنگ و دستان پیش آن کو   به صد نیرنگ و دستانت بسوزد
به دست خویشتن شمعی میفروز   که هر ساعت شبستانت بسوزد
چه داری آتشی در زیر دامان   کز آن آتش گریبانت بسوزد
دل اندر وصل من بستی و ترسم   که ناگه تاب هجرانت بسوزد
ندارد سودت آن گاهی که گوئی   عبید آن نامسلمانت بسوزد
  
نویسنده : فرزانه (ربابه)دریاباری ; ساعت ٤:٥٧ ‎ب.ظ روز ۱۳۸۸/۱٢/۱٧