در حضرت پادشاه دوران ماییم   در دایره‌ی وجود سلطان ماییم
منظور خلایقست این سینه‌ی ما   پس جام جهان نمای خلقان ماییم

افتاده منم به گوشه‌ی بیت حزن   غمهای جهان مونس غمخانه‌ی من
یا رب تو به فضل خویش دندانم را   بخشای به روح حضرت ویس قرن

ای چشم من از دیدن رویت روشن   از دیدن رویت شده خرم دل من
رویت شده گل، خرم و خندان گشته   روشن مه من گشته ز رویت دل من

ای دوست ترا به جملگی گشتم من   حقا که درین سخن نه زرقست و نه فن
گر تو زوجود خود برون جستی پاک   شاید صنما به جای تو هستم من

بگریختم از عشق تو ای سیمین تن   باشد که زغم باز رهم مسکین من
عشق آمد واز نیم رهم باز آورد   ماننده‌ی خونیان رسن در گردن

فریاد ز دست فلک بی سر و بن   کاندر بر من نه نو بهشت و نه کهن
با این همه نیز شکر میباید کرد   گر زین بترم کند که گوید که مکن

ای خالق ذوالجلال وحی رحمان   سازنده‌ی کارهای بی سامانان
خصمان مرا مطیع من می‌گردان   بی‌رحمان را رحیم من می‌گردان

بحریست وجود جاودان موج زنان   زان بحر ندیده غیر موج اهل جهان
از باطن بحر موج بین گشته عیان   بر ظاهر بحر و بحر در موج نهان

جانست و زبانست زبان دشمن جان   گر جانت بکارست نگه‌دار زبان
شیرین سخنی بگفت شاه صنمان   سر برگ درختست، زبان باد خزان

چندین چه زنی نظاره گرد میدان   اینجا دم اژدهاست و زخم پیلان
تا هر که در آید بنهد او دل و جان   فارغ چه کند گرد سرای سلطان
  
نویسنده : فرزانه (ربابه)دریاباری ; ساعت ٢:۳٤ ‎ب.ظ روز ۱۳۸۸/۱٢/۱٧