هزاران غم بدل اندوته دیرم   هزار آتش بجان افروته دیرم
بیک آه سحر کز دل برآرم   هزاران مدعی را سوته دیرم

بیته گلشن به چشمم گلخن آیو   واته گلخن به چشمم گلشن آیو
گلم ته گلبنم ته گلشنم ته   که واته مرده را جان بر تن آیو

غم عشقت ز گنج رایگان به   وصال تو ز عمر جاودان به
کفی از خاک کویت در حقیقت   خدا دونه که از ملک جهان به

سر سرگشته‌ام سامان نداره   دل خون گشته‌ام درمان نداره
به کافر مذهبی دل بسته دیرم   که در هر مذهبی ایمان نداره

امان از اختر شوریده‌ی مو   فغان از بخت برگردیده‌ی مو
فلک از کینه ورزی کی گذاره   رود خون از دل غمدیده‌ی مو

بروی ماهت ای ماه ده و چار   به سرو قدت ای زیبنده رخسار
که جز عشقت خیالی در دلم نی   بدیاری ندارم مو سر و کار

نهالی کن سر از باغی برآرد   ببارش هر کسی دستی برآرد
برآرد باغبان از بیخ و از بن   اگر بر جای میوه گوهر آرد

غمت در سینه‌ی مو خانه دیره   چو جغدی جای در ویرانه دیره
فلک هم در دل تنگم نهد باز   هر آن انده که در انبانه دیره

کشم آهی که گردون پر شرر شی   دل دیوانه‌ام دیوانه‌تر شی
بترس از برق آه سوته دیلان   که آه سوته دیلان کارگر شی

شبی ناید ز اشکم دیده تر نی   سرشکم جاری از خون جگر نی
شو و روجم رود با ناله‌ی زار   ته را از حال زار مو خبر نی
  
نویسنده : فرزانه (ربابه)دریاباری ; ساعت ۱:۳٠ ‎ب.ظ روز ۱۳۸۸/۱٢/۱٧